|
Eindelijk is Pieter Doevendans dan benoemd tot hoogleraar
 Dr. H.W.M. Plokker
HLCU loc. Antonius Ziekenhuis, Nieuwegein
Eindelijk is Pieter Doevendans dan benoemd tot hoogleraar. Velen onder u zullen wel gedacht hebben, dat hij allang professor was, maar eerst Maastricht en daarna Utrecht hebben er veel te lang over gedaan, met jammerlijke consequenties voor Maastricht. Dat ze in Utrecht getalmd hebben, is hen wat minder kwalijk te nemen. Immers zonder dat de toezeggingen definitief waren vastgelegd, was Pieter al - ambitieus als hij is - begonnen, en dan heb je als universiteitsbestuur opeens geen haast meer. Had Pieter dan wel haast? We weten inmiddels dat Pieter inderdaad nauwelijks kan wachten, en eigenlijk altijd in hoog tempo vooruit wil.
"Lekker hard werken, en veel plezier" is het levensmottovan Pieter Doevendans en dat draagt hij dagelijks uit. Onze gemengd universitaire en perifere maatschap loopt er hijgend achteraan. Gewoon tomeloos enthousiast beginnen en de bureaucratie moet er maar achteraan komen. Het is niet zo, dat hij het voor al zijn projecten noodzakelijke organisatorische, financiële en administratieve werk schuwt, integendeel, maar de volgorde is, net als bij zijn benoeming duidelijk: éérst maar enthousiast beginnen, de rest volgt. Of dat voor zijn grote hobby - het cyclisme - ook geldt, weet ik niet, maar ik kan me voorstellen dat hij op de Mont Ventoux op dezelfde manier ten strijde trekt. Snot voor de ogen belemmert bij de meesten van ons het uitzicht, maar ik geloof dat onze Pieter daar curieus genoeg nog heel helder doorheen kan kijken. Dat is veelzeggend voor zijn kunnen.
Wat komt Pieter in Utrecht eigenlijk doen? Heel veel. Hij is direct begonnen in onze multifocale Antonius/UMCU-maatschap, waar hij mocht beginnen om voor mij waar te nemen toen ik kort voor mijn benoeming voor het eerst aan de rug moest worden geopereerd. Dat we daarna nooit tot de combinatie " Doevendans voor de wetenschap en Plokker voor het knip- en plakwerk" zijn gekomen, verdriet ons beiden zeer. We hebben wel geleerd dat Pieter ook als perifeer cardioloog prima functioneert. Dotteren is een grote hobby van deze bijzondere man en hij is er trots op nu ook tot de discipelen van Sjef Ernst te worden gerekend. Hij is benoemd tot hoogleraar "Translationele Cardiologie". Om te weten wat deze benoeming exact inhoudt, had u eigenlijk naar de voorjaarsvergadering van de NVVC moeten komen, waar Pieter op de hem bekende heldere, en toch ook meeslepende wijze heeft gesproken over zijn werk met stamcellen en myocyten. Binnen het veld van de genetica is uiteindelijk zijn hoofddoel een genetische blauwdruk te maken voor atherosclerose. Monogenetische aandoeningen nemen we onderweg wel als "service" mee, is zijn stelling, maar dat is dus allerminst zijn einddoel. En op de speurtocht naar de genetische achtergrond van de atherosclerose is innovatieve moleculaire imaging, waar mogelijk, een belangrijk instrument, waar Pieter graag mee wil spelen.
In Utrecht hoopt hij in de aanpalende experimentele afdelingen, bij andere betrokken specialismen en bij het Nederlands Instituut voor Ontwikkelings Biologie veel steun te vinden voor het verwezenlijken van zijn droom. Wij, de eenvoudige handwerkslieden, zullen hem op beide locaties vooral moreel en door het screenen van grote hoeveelheden patiënten trachten te helpen.
Waarde Pieter, we feliciteren met jouw benoeming in de eerste plaats... onszelf, daarna toch ook jou en wensen ons allen:
"Lekker hard werken, en veel plezier".
Mijn Fietsmaatje is Professor geworden
 Dr. J.M. van Dantzig
Catharina Zh. Eindhoven
Pieter Doevendans is sinds kort hoogleraar in Utrecht, met als leeropdracht de translationele cardiologie. Dat is voor de Nederlandse cardiologie heel goed nieuws. Ik ken Pieter al langer en weet - hij is daar geknipt voor. Wars van conventie of uiterlijk vertoon, gericht op de inhoud van de zaak is hij een organisator pur sang. De dingen die hij organiseert dienen vaak niet één, maar twee of wel drie doelen tegelijk. Zijn promotie was tegelijkertijd reden voor het invliegen van experts uit alle hoeken van de wereld, voor een klinkend symposium in het Limburgs kasteel waar 's avonds het knallende promotiefeest gegeven werd. Alles - ogenschijnlijk - tussen neus en lippen georganiseerd. Die leeropdracht, het vertalen van basale wetenschap naar de klinische cardiologie wordt een succes, daar staan niet alleen zijn tomeloze werkdrift en vakkenis maar ook zijn grote sociale vaardigheid garant voor.
Dierbare herinneringen bewaren we aan prachtige fietsritten: het natuurschoon van de Death Valley Century, het ochtendje in de zon van San Diego tijdens een studiereis moleculaire cardiologie, de monsterrit van 540 km tussen Trondheim en Oslo en de keren dat we de Marmotte reden in de Franse Alpen. Nu maar hopen dat de professor genoeg tijd overhoudt om te trainen...
Terug 
|
